Hervormde Gemeente Bunschoten

Holla allemaal!!

Als eerste wil ik nogmaals iedereen bedanken voor alle lieve kaartjes, berichtjes, giften of die op een andere manier met mij mee leeft voor en tijdens mijn reis!

Het leek me leuk om een aantal ervaringen met jullie te delen nu ik hier al weer 2 maanden ben.

Want kan mij voor stellen dat niet iedereen mijn blog leest.

Het begon allemaal 18 januari toen ik in de ochtend het vliegtuig in stapte op weg naar Managua de hoofdstad van Nicaragua. Deze vlucht duurde in totaal iets van 17 uur en dan een tijdsverschil er bij van 7 uur dus zo’n 24 uur later met een tussenstop in Houston lande ik veilig, aan de andere kant van de wereld.

De eerste reactie toen ik uit het vliegtuig stapte was eigenlijk: WOOW WAT IS HET HIER WARM!!

En dat verbaasd me iedere dag opnieuw, geen regen, geen wolken alleen maar warmte en zon en iedere dag word het warmer tot aan april. En dan gaat de temperatuur langzaam naar beneden en begint het regen seizoen.

De eerste 5 weken hier in Leon kosten mij heel veel energie maar waren ook heel erg leuk.

We kregen in deze weken Spaanse les. Iedere dag van 8 tot 12 en dan nog een paar uurtjes huiswerk. Nou ja eigenlijk waren we hele dagen aan het leren, oefenen, proberen en durven praten. Want het valt niet mee om een hele nieuwe voor mij vreemde taal te leren. Ook waren deze weken van het bekijken en wennen aan mijn nieuwe thuis. En wel een hele andere thuis dan dat ik heb in Nederland. Alles gaat hier anders bijvoorbeeld: Iedere jongen fluit naar je als je op staat loopt en roept van alles zoals: ‘’guapa, linda, amore’’ eigenlijk komen al die woorden neer op lekker ding ect. dit omdat het hier toch heel anders word gekeken naar mijn huidskleur, mijn ogen en mijn haren. Kan zo over dit verschil nog wel even doorgaan: Zoals een meisje die mij op staat vast wilde pakken, toen zij dit 2 dagen later weer probeerde draaide ik mij om en vroeg naar de reden, verteld haar papa dat ze zo graag een blanke huid wil voelen. Natuurlijk mag dat, maar vraag het even!

Verder was het tijdsverschil behoorlijk en moest daar ook zeker aan wennen. Ook het eten was aan het begin zeker wennen 2 keer per dag warm en altijd rijst!

Maar moet eerlijk bekennen dat ik hier door de warmte meer drink als eet.

Verder hebben we deze 5 weken een aantal tours gehad zoals een vulkaan beklimmen (waar Leon bekend om staat) en er daarna vanaf op een soort sleetje en heel gaaf, wat een uitzicht over al die andere vulkanen en de natuur!

Maar overal moet gewerkt worden dus ook hier.

Na deze 5 weken zijn we begonnen aan onze stage 5 meiden in het ziekenhuis en 1 als sociaal werker. Dit gaf toch ook wel een behoorlijke cultuur shock, al inmiddels al best wat gezien maar in het ziekenhuis gaat het zo anders dan in Nederland. De hygiëne is vaak ver te zoeken en de visie op verplegen is ook totaal anders. Dat zie je op allerlei manieren terug komen zoals het verzorgen van wonden, de gegevens van de patiënt (eigenlijk weten ze hier alleen de naam en het verzekeringsnummer, en als je geluk hebt weten ze of je ergens allergisch voor bent), verder is er nauwelijks contact met de patiënten omdat er altijd familie is die voor ze zorgt, verder hebben ze veel behandel methodes het zelfde zoals antibiotica ’s en bepaalde medicijnen, bij bijv. breuken en wonden doen ze het hier toch heel anders!! Dat ik me af en toe afvraag of ze wel een opleiding hebben gehad.

Maar goed ik probeer mijn kwaliteiten zo goed mogelijk in te zetten en mij hier en daar aan te passen en mij te verdiepen in hun manieren en kwaliteiten.

Wel heel gaaf is bijvoorbeeld dat ik mee mocht helpen bij een operatie en je hier heel veel meer mag dan in Nederland.

Een groot deel van mijn dag bestaat dus uit werken, Spaans leren, skypen, in het weekend lekker naar het strand, intervisie met mijn groep en onze Nederlandse begeleider (daar in bespreek je hoe alles gaat en bespreek je knelpunten en zoek je naar oplossingen), excursies zoals volgend weekend gaan we naar het noorden van Nicaragua watervallen en andere mooie natuurgebieden bekijken, boodschapjes doen, kleren wassen ect.

Kleren wassen is hier ook wel een ding, in Nederland gaat alles hup in de wasmachine (en dan wast mijn moeder het ook nog eens voor mij) maar hier word alles gewoon op de hand gewassen, en had ik al gezegd dat er hier alleen maar koud water is?? > dus ook douchen en wassen met koud water!

Ben op dit moment daarom ook water aan het koken want dan kan ik mijn uniformen in een sopje zetten en morgen gaan schrobben op zo’n ouderwets schrobding (weet daar eigenlijk geen naam voor) Mijn gastmoeder zegt dat het ook gewoon met koud water kan maar af en toe kook ik water zodat de bacteriën er uit gaan!

En dat was deze keer wel nodig want ben van de week aan het werk geweest op het platteland (je kan je voorstellen dat een wit uniform heel zwart word als het al 5 maanden niet heeft geregend en al het stof omhoog waait.) We hebben op het platteland vaccinaties uitgedeeld aan vooral kinderen. Dit was heel gaaf om te doen al werd ik gelijk weer bij stil gezet hoe goed ik het heb. Want wat heftig, heb het al wel meer gezien (de zichtbare armoede) want zodra je buiten de stad bent zie je de huisjes van karton, en plastic want golfplaten is daar zelfs een luxe.

We werden overal gedumpt door een jeep om zo huisje voor huisje kinderen te vaccineren. Dit word betaald door de overheid en ook echt noodzakelijk. Ik heb een aantal foto’s gemaakt om jullie een klein beetje een beeld te geven al is het moeilijk om dit vast te leggen op een foto en vind ik het niet erg gepast om in het zicht van deze mensen foto’s te gaan maken van hun huis.

Ik sprak net over zichtbare armoede omdat er hier ook wel onzichtbare armoede is. Het is natuurlijk duidelijk dat iemand het moeilijk heeft als hij een huisje heeft van golfplaten of als iemand in het centrum op straat slaapt en uit de vuilnisbak eet. Maar hier in Nicaragua is ook veel onzichtbare armoede. In de stad bijvoorbeeld zijn heel veel mensen die iedere dag met het dilemma zitten: of mijn kind naar school laten gaan of eten. Of weer geen andere keus hebben dan rijst met bonen. Is er niets mis met rijst en bonen maar dit is wel heel slecht voor je als je dit iedere dag eet en misschien maar 1 keer per dag omdat je geen geld hebt voor 3 maaltijden.

Deze mensen kunnen best een huis hebben want dat huis was al van hun ouders en daar weer de ouders van, maar hebben daar misschien nauwelijks spullen in staan.

Nu ik hier wat langer ben begin ik een beetje het verschil te zien tussen ‘’arme, en rijke’’ en begin steeds meer te beseffen hoe dankbaar ik moet zijn dat ik in Nederland ben geboren waar alles zo goed geregeld is. Want in Nederland hoeft niemand honger te lijden en zonder dak boven zijn hoofd te slapen. Daarom probeer ik om me heen te helpen door eten of drinken te geven. Met geld ben ik voorzichtiger omdat ze hier ook heel goed in oplichten zijn!

Dat brengt me ook op het donatie geld, het is een enorm bedrag wat ik graag goed wil besteden zodat het zo functioneel mogelijk word besteed. Wij hebben dit ook met intervisie besproken en houden allemaal onze ogen en oren goed open. Ook Petra onze stagebegeleider gaat een lijst maken met organisaties en goede doelen die zij kent en hoort via andere. Want wil graag zelf mee helpen wanneer het geld word besteed zodat ik met eigen ogen zie wat het resultaat is.

Een klein deel heb ik van de week uitgegeven door een nieuwe fiets te kopen voor een jongen hij komt op het project waar mijn stagebegeleider werkzaam is.

Mijn stagebegeleider kwam ook met de oproep om hulp want:

De fiets van Waldemar (20 jaar) is afgelopen maandag gestolen terwijl hij computer les had op het project.

Nou heeft hij echt een fiets nodig omdat hij naar school gaat in Leon en het te ver is om te lopen.

Nu gaat hij al een aantal dagen met de bus wat 13 cordoba per rit is (40 cent) het probleem is alleen dat als hij met de bus gaat hij niet genoeg geld heeft op kopieën te maken voor zijn school, maakt hij wel de kopieën, heeft hij niet genoeg geld om voldoende eten te kopen.

Toen ik dit las schrok ik best wel erg. Want wat zijn het voor mij bizarre keuzes, eten of school want zonder kopieën mag je niet op school blijven.

Maar je moet toch eten…..

Maar je moet ook kopieën maken om te werken aan je toekomst want zonder school, geen baan geen baan geen eten……..

Die middag sprak ik Petra en zij voegde er ook nog aan toe dat het juist zo’n trouwe jongen was, altijd netjes en zuinig op de spullen die hij had en zo’n gedreven jongen in het geen waar hij mee bezig is!

Deze jongen kon geen hulp verwachten van zijn ouders want zijn vader is overleden en zijn moeder werkt als schoonmaakster in Costa Rica.

Hele trieste situatie, dus heb eigenlijk direct gezegd dat ik graag een nieuwe fiets wilde betalen voor deze jongen.

Petra en haar vriend zijn op zoek gegaan naar een goede fiets waar hij voorlopig mee verder kan. En heb deze afgelopen dinsdag gegeven. Toen hij de fiets zag stond hij helemaal perplex, en zijn eerste reactie was eigenlijk: Het is een zegen en dank God. Deze jongen is op latere leeftijd christen geworden en hecht heel veel steun en waarde aan het geloof. Het gaf hem dus ook een dubbele waarde dat ik christen was en dat het donatie geld ook van zoveel mensen komt die ook christen zijn.

Namens hem moet ik jullie ook met heel zijn hart bedanken!

Ik kan eigenlijk niet zo goed omschrijven hoe het nou was, want dit was wel heel bijzonder.

In Nederland is iemand blij met een nieuwe fiets maar het geen levensbehoefte .

Dit was echte noodzaak en dat was het wat het zo bijzonder maakte!

Een geschenk van boven zoals zijn woorden waren.

Dat vind ik wel heel fijn aan Nicaragua dat het geloof ook al is het grote deel katholiek (en een kleiner deel soort protestant) zo open is over het geloof, het is hier gewoon je leven en het maakt veel meer deel uit dan in Nederland. Je mag hier gewoon christen zijn zonder dat ze je raar aan kijken. Dat merkt je aan alles de kerkdiensten zijn niet alleen op zondag maar iedere dag meerdere malen, er is veel meer openheid over zoals in de bus staat gewoon groot: ‘’Jezus is mijn beste vriend’’ en op winkels staan soort gelijke teksten geschreven. Ook merk je hier heel goed dat het Pasen gaat worden, de lijdensweken worden hier heel anders beleeft dan in Nederland. Hier zijn optochten met kruizen en beelden van Jezus, speciale diensten, eetrituelen en veel bijzondere dagen en bijeenkomsten.

Het doet mij goed dat er overal op de wereld christenen zijn, er zoveel manieren zijn om dit te doen maar het gaat uiteindelijk allemaal om het zelfde, en ook dat zie je terug. Mijn opwekkingsliederen zijn bijvoorbeeld het zelfde als die van het meisje de kamer naast mij alleen dan Spaans!

Maar ik ga mijn verhaal hier bij laten want anders word het veel te lang om te lezen,

Wil je meer weten over mijn belevenissen hier kijk dan op angeliquevangulik.waarbenjij.nu

Groetjes en tot snel,

Angelique van Gulik

Nu de pastorie leeg is ondergaat die een grondige opknapbeurt, zodat ook de volgende bewoners een net onderkomen heeft. Veel gemeenteleden helpen een handje mee met het verbouwen van de pastorie. Verschillende dagen per week wordt er hard gewerkt door hun. Op dit moment word de openhaard gesloopt. De verbouwing zal nog enige tijd in beslag nemen. Bent u ook een handige klusser, dan kunt u altijd een keer langs komen om een avond te helpen in de pastorie neem hier voor contact op met Jan van Gullik. Door dat vele gemeenteleden helpen scheelt dit ook flink in de kosten hierdoor hoeft er geen dure bouwvakker in gehuurd worden, hier zijn we de vrijwilligers ook erg dankbaar voor. Via de kerkbode en de nieuwsbrief blijft u op de hoogte van de laatste ontwikkeling rond de verbouwing van de pastorie.